Takvimden düşen her yaprak insanın elinden bazı şeyleri alıp uzaklara götürüyor..Gelen olmuyor mu?Tabi ki evet ama gelenler gidenlerin ne kadarının yerini tutuyor?

Şu kelimeler sürüsünü yazmak için masabaşı yaptığımda, geçen yıllardan nasibini fazlasıyla almış, teybimden odamın soğuk duvarlarına çarpan melodiler Tiamat'ın "A Deeper Kind Of Slumber"ına ait.Ne bileyim bir çoğunuz için bu albüm sevgilinizle olan güzel anları çağrıştırır.Hayatımda çok fazla 'özel kişi' yer almadığından olsa gerek bana bu tarz depresif albümler sahip olduğum ve bundan dolayı gurur duyduğum Öğünç ve Ertuğ'la olan alkol duvarı aşılmış muhabbetleri aklıma getirir.

Her ikisiyle de tanışmam zamanını hatırlayamayacağım kadar eski.Zaten ufak bir sahil kasabasının aynı mahallesinde oturunca ister istemez çoğu simaya aşina oluyorsun.O zamanlardaki ortak paydamızı her çocukta olduğu gibi "5te devre 10da biter" hesabı futbol maçları oluşturuyordu.Başka mahalleye taşındığımızdan dolayı akşamları dışarı çıkamayıp kaçırdığım muhabbetlerin acısını futboldan çıkartırdım.Ertuğ her zaman ki gibi yazları Korkutlarda kalırdı.Genelde kimse kaleye geçmeye yanaşmazken o, kaleci olmak için yanıp tutuşurdu.Çok geçmeden ona "Campos" (zamanın Meksika Milli Takım kalecisi) lakabı yapıştırıldı.Öğünç ise ufak tefek ve hızlı olduğundan defansta daha iyiydi.Okuldan aşırdığı portakal rengi formasıyla adeta bir Hollandalıydı..